RaboGirls dag 9 FINISH!!! (dagroute 7)

Vanaf half zes kunnen we ontbijten, start is echter pas om zeven uur, dus we blijven wat langer liggen. Laatste dag, laatste ontbijt, laatste keer blazen en laatste keer de vragen versturen naar onze eigen Back office…… Wat is de tijd snel gegaan…..

Wederom als laatste vertrekken we uit Salzburg, als snel rijden we de Duitse grens over. De teams blijven redelijk dicht bij elkaar en bij het tweede coördinaat staan we met z’n allen bij het tankstation.

Het derde coördinaat heeft een extra voorwaarde, we moeten de snelwegen vermijden. De navigatiesystemen worden ingesteld en geven 2u16 aan als ideale tijd. We app-en team 1 en 2 onze tijd en gaan onderweg. Het duurt niet lang of we hebben beide auto’s aan de lijn…. Haha, bezorgd om onze ideale tijd (en waarschijnlijk de bijbehorende rijstijl…), hun navigatiesystemen geven namelijk 3 uur aan……… We zetten het gas erop en als de vrouwelijke Tim en Tom vliegen we door de Eiffel. De tijd loopt echter toch op, de beoogde 100 km per uur is niet altijd haalbaar door de haarspeldbochten….Op 2u47 (even uit mijn hoofd) zetten we de auto stil, vier minuten onder de ideale tijd en dus 8 strafpunten en daarmee hebben we goed gegokt!

Tijdens deze laatste rit komen er ook een aantal berichten binnen in de vlinderkind app. Hart van Nederland / SBS6 en familie en vrienden staan vanaf 16u te wachten bij de finish, met de (fantastische, maar tussengelaste?) rit naar St Vith komen we echter pas net voor 16 uur in St Vith aan. Een aantal teams besluiten om de rit de onderbreken en rechtstreeks naar Doorwerth te rijden. Wij rijden echter toch nog steeds voor het klassement en rijden de rit uit. We krijgen geen pauze tussen naar de volgende coördinaat en rijden gelijk door. Over Luik rijden we Nederland in, vanuit het thuisfront krijgen we door dat we allemaal bij elkaar in de buurt rijden en dus gelijk aankomen. Laatste coördinaat brengt ons naar de McDonalds aan de A50. Daar verzamelen we en rijden in konvooi naar kasteel Doorwerth. Best indrukwekkend om alle auto’s met alle extra lampen en getoeter de binnenplaats van het kasteel op te rijden.

Er volgt een korte samenvatting van de trip door Peter Jacobsen en de prijsuitreiking. Team 16 is, net als vorig jaar, winnaar van de Mystery Roads. Tweede team 1 CP2 Fieldmarketing Marc en Peter , derde American Power Erik en Wilco. Wij eindigen op een mooie vijfde plaats. We nemen afscheid van de andere teams, een aantal gaan we zeker nog terug zien! De spullen worden overgeladen en we beginnen aan de zwaarste etappe van de hele tour…. Naar huis……. Tegen half twaalf zijn zowel Ilse als ik thuis. Een prachtig avontuur, een fantastische ervaring met onuitwisbare indrukken. Prachtige mensen leren kennen die we graag nog terugzien. Onwijs veel gelachen en iedere minuut geleefd.

En dan een laatste dankwoord……. Natuurlijk dank aan alle teams die deze trip met ons hebben gemaakt. Er zijn er echter een paar die (zoals jullie hebben kunnen lezen) we even in het zonnetje willen zetten.
Erik, Wilco, Marc en Peter, fantastische mannen! We hebben genoten van jullie aanwezigheid, humor, app-jes, video boodschappen, en nog veel meer.
Pascal en Michel, dank voor de gezelligheid en de support in het offroad avontuur…
Theodor en Terry, dank voor al jullie werk als wedstrijdleiding en routemanager. We hebben het jullie niet makkelijk gemaakt. Weet dat onze vragen enkel betrekking hadden op onze ambitie om top 3 te rijden, jullie zijn fantastische mensen, we hebben genoten van jullie als mens!
Frank en Manuel, de servicewagen die af en toe sightseeing ging in de sneeuw. Dank voor jullie support onderweg en gezelligheid in Athene. Luuk, Renske en Wout, de Back office in Nederland, dag en nacht paraat om in te checken.
Peter, dank voor de organisatie.
Remco, onze medic onderweg, altijd fijn om te weten dat er medische hulp in de buurt is.
Robbert en Nicoline, dank voor de prachtige foto’s en gezelligheid.
En dan natuurlijk nog alle sponsoren, collega’s, vrienden, familie voor alle support!!!

 

 

 

RaboGirls dag 8 (dagroute 6)

Auw, ruw worden we verstoord door de wekker om 3.30 uur. Om 4.45 staat een briefing gepland met de top 5 teams en daar horen wij (nog) bij, tralalala….

We starten in Le Mans stijl, dat wil zeggen, allemaal tegelijk om 5.30 u. We rijden gelijk op met team American power en CP2. American power en wij zijn de motivatie even kwijt en geven gas, iets meer dan is toegestaan….. Zo blijft er wel wat tijd over en kunnen we  gezellig koffie drinken en ontbijten, we hadden overigens wel een ontbijt pakket maar was niet zo lekker ( voor de zwerfhonden) …..
Daarna rijden we verder naar het eerste coördinaat. Het blijkt dat we een goede rit hebben gereden en dus zit er toch wel weer een wedstrijdelement in….

Van Roemenië reizen we naar Hongarije. Een strenge douane grens controle. De paspoorten, de groene kaart, auto papieren en rijbewijs worden gecheckt. Er volgt weer een mooie route door Hongarije, prachtige weidse landschappen met sneeuw. Het is de hele dag al erg koud, we hebben het tot -14 zien gaan…….

 

De volgende route leidt ons over de snelweg, we krijgen lekkere trek en horen dat Erik en Wilco chips in de auto hebben liggen. Er is echter geen tijd op te stoppen, met een snelheid van 130 km per uur is het best een uitdaging om de chips over te hevelen, maar gelukt….. Helaas is de zonnebril van Wilco wel gaan vliegen…..

Inmiddels is bijna heel Hongarije doorkruist en we rijden de Oostenrijkse grens over. Toch maar even een vignet gehaald en weer verder.  Net voor Wenen begint het flink te sneeuwen, de snelweg ziet al snel wit en we staan stil in de file.

De estimated time of arrival loopt steeds verder weg en wanneer we meer dan 25 minuten achterlopen op de ideale tijd besluiten we rustig verder te rijden…. Geen goed besluit blijkt later…..bijna een uur te laat checken we in bij de Back office. We krijgen onze tijd en nieuwe coördinaat door en tevens een sms je dat de ideale tijd herberekend wordt…. Jammer dat we dit niet eerder wisten…..volgende coördinaat ligt in Salzburg. We vertrekken en krijgen onderweg door dat we naar het EB haus gaan, Europees centrum voor de vlinderziekte. Door de sneeuwzijn de verschillen groot tussen de teams, wij komen rond kwart voor zeven aan in Salzburg en moeten wachten tot 20u. De korte presentatie is indrukwekkend!

Rond 21u komen we aan in het hotel in Salzburg. We maken er een gezellige avond van, eerst lekker eten en daarna borrelen in de hotelbar.

Tegen twaalf uur zoeken we onze kamer op, morgen nog ongeveer 900 km richting Doorwerth.

RaboGirls dag 7 (dagroute 5)

Esther ijsbeert wat af deze reis. Vannacht weer heel koud gehad…. Vroeg gaan we uit de veren, 5.30 om een uur later aan het ontbijt te zitten, uitgecheckt te zijn en ook de auto startklaar en ingepakt.  Over de auto gesproken, deze is nog nooit zo smerig geweest!

De dagwinnaars van gisteren (donderdag) worden bekend gemaakt, we zijn (weer) 5e geworden en staan ook nog 5e in het totaal klassement … We blijven vechten voor een top drie plek maar de concurrentie is moordend voorin het veld…..

Leuke anekdote tussendoor: naast de smartphones die we voornamelijk gebruiken op de on-board WiFi, hebben we een telefoon bij ons om te bellen, zo eentje met knopjes, zonder touch screen…. uit de prehistorie…… Voor Ilse een hele uitdaging om deze ontgrendeld te krijgen en hiermee te bellen, eind van de week begint ze het onder de knie te krijgen…

We vertrekken dit keer met de cameraman aan boord. Googlemaps geeft drie alternatieve routes aan. Wij kiezen voor de ‘middelste’ route, samen met de meeste teams, een prachtige route van ruim 3 uur. Zouden we vandaag wel of geen sneeuwkettingen gaan leggen? Een prachtig wit landschap zien we aan ons voorbij trekken. Super mooi!

De ontvangen vragen van deze dag worden weer met het thuisfront gedeeld via de groepsapps. Tevens krijgen we de vraag van het thuisfront of we wel uitkijken met verstekelingen….. Snel maken we een foto van onze ‘verstekeling’, met de mededeling dat deze ook nog kan schieten…. Foto’s wel te verstaan…..

De vorige avond is door de wedstrijdleiding aangegeven dat er elektronische flitspalen in de rit worden ingebouwd. Op deze manier willen ze het (te) hard rijden tegengaan en roepen de teams op om de lokale verkeersborden en snelheden te respecteren.

We gaan rustig op pad en de berekende ideale tijd in de eerst rit is makkelijk haalbaar. Tussendoor tanken we en lassen een sanitaire stop in. Na ongeveer drie uur komen we aan bij het eerste coördinaat, een tankstation. Ons gebruikelijke ritueel van coördinaten converteren, invoeren, ideale tijden berekenen en koffie halen wordt opgestart en de fotograaf stapt ook even uit om andere teams op de foto te zetten. Na een korte pauze vertrekken we voor etappe 2, een tijd neutrale rit die ons over de grens brengt.

Vlak voor de grens van Bulgarije naar Roemenië zien we nog een ongeluk gebeuren. Men stapt even uit en weer in en rijdt dan gewoon verder…

We zijn een paar kilometer verder als we beseffen dat we onze cameraman niet meer bij ons hebben, oepsie…. Gelukkig had de cameraman een andere lift voor weer een andere reportage.

We rijden de Roemeense grens over bij Giurgiu Ruse via een prachtige oude brug over de Donau. Bij het coördinaat net over de grens staan we ongemakkelijk op de weg, de parkeerplaatsen liggen vol met sneeuw en zijn niet te bereiken met de lage Audi. We worden echter gesommeerd door de politie om door te rijden, al snel hebben we Back office aan de lijn met de vraag waarom we de rusttijd van 5 minuten niet respecteren. Langzaam rijden we nog wat door, ondertussen alle systemen invoeren. Door de grensovergang werkt de WiFi even niet, tevens geven de Garmin en de Audi hele lange reistijden aan. We bellen team 1 en 2 die bij ons staan en mogen meerijden.  Tussen de Dodge Ram van American Power en de Audi RS5 van CP2 Fieldmarketing rijden we een fantastische route door Roemenië, met 90 km per uur over slechte wegen met gaten en ijsplaten. Onderweg krijgen we een foutmelding en gezamenlijk stoppen we om even te checken. Er lijkt niets aan de hand en we rijden snel weer verder. We genieten van prachtige landschappen, paard en wagen en mensen op straat, veel oudere mensen die zelfs tot hun badjas aan toe driedubbel aangekleed zijn. We mogen uren genieten van een indrukwekkende tocht. Een tocht deels ook met eenbaanswegen , soms haarspeldbochten en vooral heel veel vrachtverkeer.

Fotografie Robbert Maas

De twee teams begeleiden ons al de hele dag, dit wordt enorm gewaardeerd, maar levert natuurlijk ook geen winst op tov deze teams. We besluiten het laatste stuk slim te rijden en een andere route te kiezen. Wanneer we langs de rivier richting Sibiu rijden, geeft de Garmin een alternatieve route aan de andere kant van het water weer. Op het laatste moment besluiten we deze gok te wagen, Erik zie ons nog net in zijn spiegels verdwijnen. Wat een lol hebben we als we een paar kilometer weer het water oversteken en een paar auto’s voor ze de weg op komen….. Helaas zien de heren ons niet rijden.

We zettende rit verder tussen het vrachtverkeer en zien onze aankomsttijd oplopen, steeds verder boven de door ons ingeschatte eindtijd. We besluiten nog een gokje te wagen. De hoofdweg leidt het drukke vrachtverkeer namelijk nog de hele stad door voor we bij het hotel komen. We besluiten de hoofdweg te verlaten en via andere kant van de heuvel aan de andere kant de stad in te rijden. Het is glad, maar wel rustig. Het pakt goed uit dit keer.

We arriveren bij het Hilton hotel in Sibiu, Roemenië. Prachtig hotel waar we gezellig aan de bar wat drinken en later een buffet krijgen, s avonds hebben we lol met een aantal rijders uit de andere teams. Een gezellige boel!

We krijgen vlak voor het slapen gaan, zoals eigenlijk dagelijks weer eens de slappe lach. We hebben lol om niks en om van alles, in tijden niet zo gelachen, heerlijk. Rond middernacht vallen we in slaap. Om 3.30 u gaat de wekker weer……

 

RaboGirls dag 6 (dagroute 4)

Het was vroeg vanmorgen! De wekker ging om kwart over vier Griekse tijd, in Nederlands is dat een uur eerder. Douchen, tassen inpakken en, zoals de mannen van American Power dat al eerder in hun blog vermeldden, de vele koffers al in de auto zetten.
Bij het uitchecken komen we de mannen van CP2 Fieldmarketing tegen, we wensen ze succes bij het betreden van de garage. De blik op hun gezicht is onbetaalbaar!!!!!

Rond vijf uur gaan we nog één keer naar de zevende verdieping voor een ontbijt met uitzicht op de Acropolis, wat een fantastisch uitzicht! Marc en Peter komen ondertussen ook naar boven met een ‘verdachte’ grijns op hun gezicht. Oh oh wat kunnen we zo meteen verwachten….

We checken het coördinaat bij de wedstrijdleiding, deze is goed en dus mogen we vertrekken. Vertrek is vandaag in omgekeerde volgorde, met startnummer 18 vertrekken we als eerste.
We gaan op tijd naar de auto zodat we rustig alles kunnen installeren en eens zien wat de heren met de auto hebben uitgehaald. De post-its zitten inmiddels op onze auto…

De navigatie systemen worden ingesteld. We snappen alleen niet waarom er zulke grote verschillen tussen de eindtijden zitten….. Eerste blooper van de dag…. De instellingen van Googlemaps op de Ipad staan op lopen.

We vertrekken om half zes stipt richting het noordoosten, Athene slaapt nog dus we rijden vlotjes de stad uit. Op de snelweg is het zouthappen van de strooiwagens.

De eerste drie coördinaten brengen ons naar het noordoostelijke puntje van Griekenland. We rijden bijna gelijk op met Pascal en Michel van Team 15 Desperados. Rit vier is de blinde kaart. Voor ons appeltje eitje met Googlemaps ernaast. De rit is prachtig en avontuurlijk! We rijden offroad, over vuilnisbelten, door rivieren en modderbaden…. Ilse rijdt de verlaagde Audi A3 fantastisch door al deze hindernissen heen!!!! Aan het einde treffen we Manuel en Frank van de servicewagen. Juichend rijden we ze voorbij, ze hadden vooraf hun twijfels of we er door zouden komen…grote dank aan team Desperados, zij hebben ons bijgestaan met de gehele off road rit.

Na deze blinde kaart volgen twee korte etappes, we passeren namelijk de grens richting Bulgarije. Mooie tochten volgen en brengen ons uiteindelijk naar het Primoretz Grand hotel en Spa in Burgas. Wederom heeft de organisatie een fantastisch hotel weten te boeken. Aangezien we vooraan rijden en ook door hebben kunnen rijden is de organisatie nog niet ter plekke. Dat wordt ons onderweg netjes gemeld.

Zo n dag waarbij je om half vier opstaat, geeft je s middags echt een cup à soup gevoel… Het is dan ook Ilse die Esther vraagt om met een gemiddelde snelheid van 144 km per uur ‘even’ soep wil maken aan boord! De snelwegen in Bulgarije zijn prachtig, dus met een kwartiertje was de soep klaar. Het was heerlijk!

Na het belletje dat we als eerste zouden arriveren en uiteraard ook goed kijkend naar onze estimated time of arrival (én die van de andere teams), besluiten we dat we nog wel even een rondje MacDrive kunnen doen. Toch altijd weer even lekker.

Het hotel lijkt wel een paleis en we verdwalen in de kamer. Heerlijk. Het diner is rondweg fantastisch en we ontvangen weer een puzzel om de coördinaten voor de volgende ochtend te ontcijferen. We spreken af met de teams Desperados, American Power en CP2 Fieldmarketing dat we in onze kamer met behulp van de laptop met Microsoft Autoriute er een gezamenlijke puzzel van gaan maken. Weer zo’n hilarisch moment. We lachen wat af. Pascal van Desparados komt met zwarte handen onze kamer ingewandeld samen met Michel, hij was aan het klussen geweest aan zijn bus. Met z’n vieren puzzelen we door op zoek naar de juiste coördinaten. Als ze net weg zijn, komen Erik en Wilco binnen met heerlijke wijn … We kletsen gezellig en puzzelen ook nog even door tot we juiste code hebben…. Rond twaalf uur vallen we om van de slaap en gaan de heren weg, waarop vervolgens de heren van CP2 Fieldmarketing weer reageren (die lagen ernaast in een kamer verder)… Hahaha … Het leek wel een inloophuis, gezelligheid alom.

RaboGirls dag 4 (dagroute 3)

De overtocht
We zitten nog steeds op de boot… 16 uur mogen varen naar het mooie Patras. Rond 1230 uur mogen we van boord! Het was me het nachtje nog wel … de slappe lach krijgen allebei rond half vier s’ nachts… enerzijds door de kou, tjonge wat hadden we het koud in de hut en anderzijds omdat er elk kwartier een mevrouw het nodig vond om door de luidsprekers in het voor ons compleet niet verstaanbare Grieks iets te vertellen… de hele nacht door …. Om vervolgens rond half zes in slaap te vallen en om 8 uur weer wakker te worden. Tijd om te ontbijten… Wel een kleine tegenvaller, onze collega rally rijders zouden gezellig een drankje komen doen.. maar ze konden onze kamer niet vinden L…. Maar goed ook haha… een van ons had een geweldig charming huispak aan… niet om aan te zien natuurlijk!

Dagwinnaar
Na het ontbijt, vlak voor het aanmeren van de boot horen we het klassement van de dag ervoor (derde dag)… en wat blijkt, we worden gedeeld eerste. We delen onze plek met team Vlinderkind Luth – Tangenberg, ook gefeliciteerd! We worden in het zonnetje gezet en ontvangen een mooie beker! We zijn blij en werken hiermee nog steeds aan een top drie positie!

Goede doel
Graag vragen wij (nogmaals) aandacht voor Stichting Vlinderkind. Wij rijden deze rally voor het goede doel. Er rijden ouders en ook een opa mee van vlinderkinderen. Heftig om te horen hoe hun leven eruit ziet. Er is veel geld nodig voor onderzoek. Ontzettend gaaf om te zien hoeveel mensen al gedoneerd hebben. Ook heel gaaf om te zien is hoe wij gesteund worden via social media, soms gewoon niet bij te houden! Echt fantastisch. Echter, mogen we je vragen, heb jij nog niet gedoneerd, en kun je iets missen, zou je dan ajb wat willen overmaken op nummer

NL63RABO 0306 8101 15
 tnv E Lub/ I Heinsman / vlinderkind / mysteryroad. Namens Vlinderkind hartelijk dank!

Van boord
De coördinaten werden cryptisch uitgereikt en aan boord door ons uiteindelijk in de juiste volgorde gezet. Tegelijk krijgen we wederom foto opdrachten. Dankzij de grote hoeveelheid vrienden, familie en collega’s krijgen we alle juiste antwoorden door ge-appt. Heel erg fijn! We zijn er blij mee! We vertrekken bij de douane naast het schip, eerste locatie Kalamatras. Onderweg zien we grote vuilnisbelten, honden karkassen langs de weg, armoede, en het valt ons op dat alles op een gewone dinsdagmiddag uitgestorven lijkt. Alle winkels dicht en straten leeg …? De temperatuur hier is fijn, zo’n 10 graden. We zijn erg druk aan boord, drie navigaties bedienen die allemaal een andere kant op willen, foto herkenning onderweg, alle app’s , mails , facebook en twitter bijhouden, en daarnaast de Griekse rijstijl ‘ontwijken’… haha… tis nog erger dan Parijs en Amsterdam.

Old road
De volgende opdracht is om naar het gegeven coördinaat te rijden via de “OLD ROAD”. Een opdracht, wat later blijkt, nogal wat commotie over ontstaat. Het is belangrijk vooral deze oude route te rijden. De helft van het team kiest toch voor de snelweg omdat hun navigatie hen deze kant op stuurt. Enfin, het was wederom een prachtige route door de binnenlanden van Griekenland! Spannend werd het helemaal voor het team Rabogirls toen we plots staande werden gehouden door drie politie agenten met bivak mutsen op en een pistool op ons gericht. Ze kwamen naar onze auto gelopen. Na wat uitleg van onze kant, iets met charity, twenty teams, waiting for us… mochten we na uitleg wat we allemaal in de auto hadden toch onze weg vervolgen… met als nabrander vanuit de politie: ‘Nice car’ J ….Kostte ons natuurlijk weer 5 minuten van het klassement maar we waren al lang blij dat we mochten gaan!

Tijdzone
Het valt de dames zwaar dat we hier in Griekenland in een andere tijdzone zitten… tjonge, wat een geklooi met de navigaties die nog op Europese (lees Nederlandse) tijd staan… haha … dat geeft soms hilarische momenten… maar het kwartje valt vandaag redelijk snel, dus dat probleem ook weer opgelost!

Athene
Het laatste coördinaat leidt ons naar Athene stad. Kon je nog niet zo goed rijden, dan leer je dat hier wel… haha… we hebben ons ook hier weer bescheurd van het lachen, wat een rijstijl. Esther stuurde de auto foutloos de stad in en met vier paar ogen hebben we het verkeer en de verkeerslichten geprobeerd te volgen… wat een uitdaging!
Wat een prachtige stad en fantastisch hotel (Royal Olympic) heeft de organisatie voor ons uitgekozen. We kijken vanuit de kamer en vanuit het restaurant op de zevende verdieping op de Acropolis. Adembenemend mooi! En het beste nieuws van de dag is toch wel dat we hier twee dagen blijven.
We mogen rond 21 uur aan tafel, en ook dat is fantastisch, we eten en drinken volop en er is veel leuk contact. Inmiddels gaat het lichtje uit… we gaan lekker slapen. Morgen hebben we een rustdag in Athene, wij kijken er naar uit!

 

 

RaboGirls dag 3 (dagroute 2)

Van start
We hebben een heerlijke nacht achter de rug in het Ferrari Hotel in Maranello. Na een nacht doorhalen in de auto was de luxe van een bed meer als genoeg om weer helemaal opgeladen aan de dag te beginnen. En de dag begint vroeg. Wekker om kwart over vier gezet, want om vijf uur moesten we uitgecheckt aan het ontbijt verschijnen. Klaar om te puzzelen naar het eerste coördinaat, samen met American Power en de laptop hebben we snel de oplossing gevonden om kwart voor zes vertrekt de eerste auto, in omgekeerde volgorde van het klassement. De snelste auto’s achteraan zodat we (hopelijk….) tegelijkertijd ergens aankomen… voor een boottochtje?

Nog even blazen voor vertrek (dagelijks ritueel) en we haasten ons naar de auto, want iedere dag moeten TomTom, Garmin, Ipad, Audi navigatie, GoPro, Droam en alle bijbehorende bedrading worden aangesloten. Helaas lukt ons dit nog niet helemaal soepeltjes….. Kort na vertrek hebben we alweer ruzie met de Droam…. , wederom lukt het ons met het knopje “OK” het apparaat aan te zetten. Het eerste coördinaat brengt ons richting Napoli….. de navigatie geeft aan dat het coördinaat buiten het gedefinieerde gebied ligt, we kijken elkaar aan…. en zetten dan toch maar koers naar het coördinaat en dat betekent de snelweg af terwijl alle andere team rechtdoor rijden óp de snelweg…….
We rijden via Florence, Rome richting Napels. Op route 1 zijn meerdere wegen te nemen en we moeten gokken. Gelukkig blijkt later kiezen we de juiste route. Garmin redt ons met de splinternieuwe update (dank Autobedrijf Anca!) en voor ons is de nieuwe route dus wel zichtbaar.

Lekke band?
Route 3 wordt gereden op basis van gemiddelde snelheid. Daarmee moet je de eindtijd bepalen. Afstand is natuurlijk vast gegeven. Deze is 166km. Gemiddelde snelheid moet worden gereden met 108km/uur. Dat is dus 1,53 uur. Dat even omrekenen naar minuten. Maal 60 dus, geeft je een reistijd van 92 minuten. Tel je bij de starttijd op en je weet je aankomsttijd. Kunnen jullie het volgen???? Appeltje eitje voor ons……. Nul strafpunten!
Bij de start van deze etappe krijgen we van de organisatie een vragenlijst met 20 vragen over Italië. We maken een foto en sturen het naar onze 150 familieleden, vrienden en collega’s die fungeren als backoffice (thanks!). Ineens piept het autosysteem en geeft bandenspanningsverlies aan… oh nee.. niet weer. Gelukkig hebben we VIP service onderweg vanuit team Brink Power Hoveniers. Zij bieden ons aan voor hen te gaan rijden zodat bij een evt echte lekke band, zij ons zullen helpen. Dank Wilco en Erik!

Asjemenou!
Wat hebben we weer gelachen. Banden team Frank en Manuel (een van de serviceteams) stonden bij het volgende coördinaat de rijders op te wachten. Esther was chauffeur op dat moment en parkeerde de auto bij het tankstation, de volgende stop. Dat is altijd een bijzonder hectisch moment. Je moet bellen met de backoffice, auto uitzetten, coördinaten en evt. andere instructies in ontvangst nemen, coördinaten omrekenen via de IPhone, ze vervolgens in drie navigaties zetten, plassen, tanken, koffie drinken, ideale rijtijden berekenen, evt. wisselen van chauffeur, kortom even stress omdat je daar maar max 5 of 10 minuten voor krijgt… Ilse als co driver dus druk met alle bovenstaande dingen. Esther stapt uit en legt Frank en Manuel uit welke bandenspanningsmelding we kregen. Ilse gaat stug door met haar lijstje afwerken. De auto wordt naar de luchtmachine gereden , verderop het terrein… de auto wordt daar geparkeerd en Ilse wil Esther wat vragen… Ilse kijkt op, hahaha asjemenou … zit er al drie minuten iemand anders naast me die de auto heeft weggereden… Esther had de sleutels aan Frank gegeven en Ilse had het niet door … hilarisch momentje weer J. Ook Esther bleef verbaasd achter….. in gesprek met Manuel had Frank de auto weggereden naar de luchtmachine… achter een grote bus. Waar was de auto gebleven???

Even genieten en geen tijdritten
Vanuit Napels gaan we langs de kust van de Middellandse zee naar Salerno. De etappes zijn zo mooi dat de organisatie heeft besloten om deze route tijdneutraal te maken… we mogen genieten van de prachtige omgeving, foto’s maken, toerist uithangen en rustig cruisen over een stuk van de Mille Miglia. En dat is bij de RaboGirls niet tegen dovenmansoren gezegd…. We nemen onze tijd en binnen mum van tijd hangen we achteraan in het peloton……
Op ons gemak genieten we van de cactussen, de palmbomen, de vergezichten over de Middellandse Zee. We kijken en worden bekeken.

Rond half vier krijgen we een SMS-je van de organisatie….. helaas missen we die allebei…. Om 14.52 uur bellen we in en horen we dat we uiterlijk 14.45 uur hadden moeten vertrekken. Tja, dat halen we niet meer. Vervolgens kiezen we nog een verkeerde route en komen we ergens op een klinkerweggetje terecht waar we even helemaal door elkaar geschut werden, wederom een kwartier vertraging. Oeps, of we om 18.15 uur bij de boot willen zijn, een reis van 3,5 uur. Onderweg wordt de druk nog verder opgevoerd in de onderlinge app groepjes, gaan jullie het wel halen, die boot? Dusssss zit niks anders op dan die voet op dat gaspedaal te plaatsen en iets meer kracht te zetten dan anders J…. We halen veel tijd in onderweg. Wederom overigens een andere route dan de meeste andere rally rijders (Garmin versus Tom Tom rijders). Een prachtige route met veel sneeuw brengt ons uiteindelijk tijdig naar Brindisi, waar de boot op ons wacht.

Grimaldi lines ferry
Tijdens de rit al met het thuisfront ge-appt. Welke boten gaan er vanuit Brindisi? Griekenland of Albanië lijken het meest voor de hand liggend. Het wordt Griekenland. Een overtocht van bijna 16 uur. We rijden in kolonne de boot op, hebben veel bekijks, er wordt veel gefilmd en daarna stationeren wij ons in onze hut. Een mooie grote (4 pers!) hut, prima!
Daarna volgt het eten, wellicht dat ze daar de volgende keer iets meer hun best op kunnen doen, de keuze was zeer beperkt, we vonden het allemaal niet zo heel lekker. En daarna lekker de hut in, alhoewel lekker? Morgen vertellen we er alles over!

 

Blog dag 1 en 2 (dagroute 1)

Wat een fantastische start zaterdagochtend in Doorwerth! Het winterse weer zat alles behalve mee maar wat een enthousiasme en energie!

Hick ups bij de start en de eerste coördinaten
Al om acht uur werden we bij kasteel Doorwerth verwacht. In alle vroegte vertrekken dus, buiten was de eerste winterse neerslag gevallen. Bij het kasteel aangekomen eerst de technische keuring van de auto (check!) en de eerste briefing (check!) en socializen met de mede-deelnemers.
Daarna kreeg ieder team 1 minuut zendtijd om zijn/haar eigen verhaal te vertellen. We zijn benieuwd welk deel hiervan in de compilatie op SBS6 is terecht gekomen.
Inmiddels was het flink begonnen met sneeuwen en werd het voor ons een bijzonder hectische start. Familie en hond uitzwaaien en gedag zeggen en direct de coördinaten voor de eerste stop converteren via een app en invoeren op drie navigatiesystemen. Dat hadden we natuurlijk niet zo heel goed geoefend….. Via de Droam zouden we unlimited WIFI acces hebben, maar dat werkte ook nog niet……. Stressvolle start en daar gingen we…. Om 10u36 rijden wij vanaf de 4e positie de wedstrijd in!
De eerste etappe bestond uit 2 coördinaten én….. op het tweede coördinaat al direct een foto opdracht …. Oké, hoe werkt dat precies, even onze 150 secondanten inschakelen (inmiddels zijn er wel een stuk of 20 afgehaakt J)…. Gebouwen, bruggen, pilaren, alles werd onderweg bekeken, op zoek naar herkenbare punten die op de foto’s leken… bleek een lastige en tijdrovende opdracht …
Onderweg in België moest er natuurlijk een keer getankt worden, maar waarop past die slang nou niet in onze tank… euh, omdat dat wellicht een tankslang voor een vrachtwagen was J…. haha

Vlakbij het eerste coördinaat staan we massaal bij een open brug te wachten… hmmm gelukkig kwam er een mannetje ons vertellen dat dit toch echt nog wel 3 uur zou gaan duren… andere teams hadden minder geluk en kregen die melding niet en stonden daar dus inderdaad te wachten, te wachten, te wachten en te wachten. Samen met een aantal andere deelnemers vonden we voor onszelf een omweg en bereikte zo toch nog snel ons eindcoördinaat.

En dan de Wifi aan boord, geregeld door een Droam. Want ja, deze meiden posten, twitteren en re-tweeten, facebooken, whats –appen zich onder het rijden suf. Maar wat als de wifi het niet blijkt te doen… soort van paniek aan boord. Gelukkig bleek het slechts op te lossen door op het knopje ok te drukken.

Mc Esther en Ilse Drive
We zijn uiteindelijk negen dagen on the move, echter proviand mee voor waarschijnlijk negen weken. We vragen iedereen aan de ene kant op de achterbank in te stappen en aan de andere kant weer uit te stappen en gerust wat lekkers mee te nemen, we hebben immers voldoende. Zelf probeert Ilse koortsachtig haar Aquarius te drinken, maar hé waarom komt er nou niets uit het dopje J….Op een of andere manier zijn onze krentenbollen niet meer in trek, we begrijpen eigenlijk niet zo goed waarom niet J… Dus mede mysteryroad gangers, we hebben nog krentenbollen in de aanbieding!

Stemming zit er goed in onderweg
Tussen al het appen en bellen door moet er gestuurd worden, dat gaat opperbest en om en om…. En daar hoort natuurlijk ook gezellige (après-ski) muziek bij….dus zo klinkt er al snel “lik maar aan mijn lolliepop” en “pannenkoek in mijn onderbroek” door de boxen heen. Wat een lol …
Met de après-ski in de auto zetten we vaart van Calais naar Reims. Vanaf Reims gaat de rit richting Grenoble. Onderweg wat sneeuwbuien, maar wij blijven de meeste sneeuw voor, in tegenstelling tot de laatste teams die achter de sneeuwschuivers aanrijden.
Volgende etappe gaat naar Gap. De Rabogirls maken een afwijkende keuze voor de rit en gelijk hangt het thuisfront aan de lijn…. Big brother is watching you ;-)….. Maar de keuze werpt zijn vruchten af. Al glibberend rijden de eerste 15 km omhoog over de route Napoleon. Af en toe even spannend bij een stoplicht, want komen we nog weg? Of wordt het in de sneeuwstorm sneeuwkettingen leggen???? Maar dan…… verdwijnt de sneeuw en rijden wij over het zwarte asfalt fluitend naar de finish!!! De overige teams kiezen voor de route onderlangs en hebben de volledige rit sneeuw.
Doordat wij vrij makkelijke hebben kunnen doorrijden, treffen we de ‘koplopers’ in Gap. Wel weer leuk om de jongens van de American Power te zien. Ook CP2 Fieldmarketing zeggen we even gedag. Vervolgens zetten wij, in tegenovergestelde richting dan de rest – de reis voort. Richting de bergcollen! De rest gaat richting Sisteron. De weg is mooi…. De hoogteteller stijgt…. En stijgt….. en stijgt….. We passeren een bord met informatie over 5 bergpassen, drie zijn er dicht. We gunnen ons geen tijd om even goed te kijken en rijden door….. Volgende info bord geeft 3 (van de 3) bergpassen als gesloten aan…. Optimistisch als we zijn zetten we door…… Volgende bord…. Slechts 1 bergpas gesloten. Jeeeeeehhh onze route gaat vruchten af werpen, want in theorie zijn we 40 minuten sneller als de rest…. Maar dan….. COL FERMÉE….
We hebben geen zin om dezelfde route terug te rijden en kijken op de kaart. Alternatief is via Italië. Snel met het thuisfront gebeld en het is een mogelijkheid! We rijden verder omhoog en omhoog en omhoog. De col is open, maar de weg wordt wit, heel wit en de sneeuwwallen hoog, de wifi doet het al een paar uur niet meer en we rijden in niemandsland. Op 2000 meter passeren we de Italiaanse grens, prachtig wit!!! Via de andere kant van de berg ‘snel’ naar beneden over de 8000 haarspeldbochten. Alsof we nog niet voldoende kilometers maken (ruim 2100 in de afgelopen 24 uur) plakken we deze 187 kilometer er met dit alternatief aan.
Beneden aangekomen komen we erachter dat de laatste 40 kilometer van deze barre tocht alle deelnemers tegen te komen omdat we na het afmelden weer terug mochten. Zucht … wat een ellende, nog meer haarspeldbochten. Zat niets anders op dan het gas vol in te drukken en zo snel als mogelijk die 40 kilometer berg achter ons te laten… hmmm , de ideale tijd was hier 70 minuten, wij stonden binnen 60 minuten beneden. 10 minuten te snel, dus 20 van de maximaal 20 punten aftrek L … , maar wel de aandacht van alle andere deelnemers.

Ruzie met de tolpoortjes
We weten het zeker, onze carrière zal niet liggen bij het tolpoortjesbedrijf… tjonge, daar moet je bijna voor gestudeerd hebben. Zo rijden we diverse malen verkeerd over de snelweg zodat we heen terug en nog eens heen en terug moeten door de poortjes, weten we vijftig euro ‘te wisselen’ in kleingeld (en het uit het bakje te peuteren terwijl er tien wachtenden achter u staan) en gaan soms poortjes per ongeluk van zelf open en als je dan door wilt rijden gaat ie toch weer bijna dicht L …. Dat gaat lekker ….
Frankrijk vs Italië
Na de snelle afdaling onderweg naar Monte Carlo, waarschijnlijk hebben we daar een wereldrecord verbroken, we zijn er slechts 5 minuten geweest, dat zullen er weinig ons nadoen. Op naar Italië (alweer? … ja alweer J). Er ligt een prachtige snelweg, het leek echter meer op een formule 1 circuit… wat een hoeveelheid bochten, en dan toch gewoon 130 mogen rijden (oké oké afgerond misschien 137)… Vliegend over de weg genieten we van prachtig uitzicht, heerlijk zonnig weer. We rijden naar Maranello. ‘s Middags bezoeken we het Ferrari museum en daarna kregen we een bustour over het circuit en bezochten we de fabrieken van Ferrari, een leuke middag. Vervolgens uitgeput naar ons hotel op 4 km afstand, even eten en dan echt lekker slapen! Een kort nachtje, om 05.00 uur worden we uitgecheckt en wel weer verwacht aan het ontbijt.

Frankrijk vs Italië
Na de snelle afdaling onderweg naar Monte Carlo, waarschijnlijk hebben we daar een wereldrecord verbroken, we zijn er slechts 5 minuten geweest, dat zullen er weinig ons nadoen. Op naar Italië (alweer? … ja alweer J). Er ligt een prachtige snelweg, het leek echter meer op een formule 1 circuit… wat een hoeveelheid bochten, en dan toch gewoon 130 mogen rijden (oké oké afgerond misschien 137)… Vliegend over de weg genieten we van prachtig uitzicht, heerlijk zonnig weer. We rijden naar Maranello. ‘s Middags bezoeken we het Ferrari museum en daarna kregen we een bustour over het circuit en bezochten we de fabrieken van Ferrari, een leuke middag. Vervolgens uitgeput naar ons hotel op 4 km afstand, even eten en dan echt lekker slapen! Een kort nachtje, om 05.00 uur worden we uitgecheckt en wel weer verwacht aan het ontbijt.