Skills

Onder genot van een Pumpkin Spice Latte en een Oat & Raisin cookie bij de Starbucks in Antwerpen lekker schrijven aan ons blog. Een waterig zonnetje schijnt naar binnen. Het is weer een lange week geweest en even terug reflecteren kan geen kwaad.

Vooral wederom een lange werkweek met veel kilometers op de teller. Zo zat ik dinsdag avond in Utrecht voor de aftrap van een nieuw project binnen Rabobank. Woensdag middag opnieuw richting Utrecht. Een drukke middag en avond met alle Operations leidinggevenden in het Muntgebouw. Over skills en stellingen… zullen die lijn een doortrekken naar dit blog.

Skills.. die hebben we namelijk ook nodig in februari. Complex problem solving bijvoorbeeld, als steunen we daarvoor ook grotendeels op ons fantastische back office support groep. Creativity… dat komt ook goed van pas. Met wisselend succes hebben we al de meest creatieve routes gereden in de afgelopen rally edities. In plaats van om de Alpen heen, besloten wij hartje winter over de Italiaanse collen te rijden. Nadat de eerste col in het midden van de nacht dicht bleek te zijn, wilden wij beiden niet terug en zo reden wij – hemelsbreed 150 kilometer verwijderd van de rest van het veld – verder over de volgende col.

Maar ook door de binnenlanden van Roemenië, tussen de schapen door, terwijl de rest van de deelnemers in de file naar de stad stonden. Ben benieuwd hoe we deze skills komende editie van Mystery Roads weer kunnen inzetten 😉

Storytelling is één van de skills die we als Rabobank hebben toegevoegd aan de reeds bestaande set van skills… En tja ook deze zetten deze twee RaboGirls regelmatig in. Dit jaar staat ons rally story vooral in het teken van de KNGF geleidehonden. Want wat een fantastisch verhaal heeft deze organisatie. Wist jij dat geleidehonden tegenwoordig ook worden ingezet bij autisme, bij andere beperkingen, maar ook voor het opsporen van borstkanker. Kortom zo dankbaar werk! Door een donatie op onze sponsorrekening NL63RABO0306810115 tnv Ilse Heinsman – Esther Lub o.v.v. Rally KNGF Geleidehonden over te maken, steun jij dit prachtige doel! Hebben we onze eerste prachtige donatie al vermeld?

Terug naar de rally.. Wat hebben we nog meer nodig. We hebben op het kwalificatie weekend vooral teruggekregen dat wij een gezonde dosis van mannelijke skills hebben. Wij moeten er altijd wel om lachen, want hoezoooo zijn dit nou weer mannelijke skills :-). Ach.. zolang we met onze vrouwelijke charmes de mannelijke deelnemers iedere keer op het verkeerde been kunnen zetten 😉

Een goede voorbereiding, een stukje behendigheid, vooral het rechter pedaal goed kunnen bedienen, beetje assertiviteit,  gezonde dosis humor, blind vertrouwen in elkaar én vooral heel veel plezier brengt ons toch iedere keer wel een heel eind. We zullen zien waar het schip dit jaar strand… Er is trouwens nog één plekje vrij in de 2020 editie. Durf jij het avontuur met ons aan?

Ilse was ondertussen ook druk om nieuwe skills te leren. Zij heeft – naast dat ze een lang weekend aan de andere kant van de wereld verbleef – tussendoor haar reanimatiediploma behaald. Een extra veilig gevoel voor Rabobank maar ook voor onderweg tijdens de rally!

Deze week kwam Peter langs met de prijzen van het kwalificatieweekend! Een heerlijke fles rose wijn én natuurlijk bananensoezen! Ze waren heerlijk Peter!

The week after…

We zijn weer thuis! Na ruim anderhalve week vol spanning, sensatie en veel avontuur volgt een week van afkicken van de continue adrenaline kick… En wij kunnen je vertellen, dat is echt afkicken….

Na 11 dagen rally waarin wij ALTIJD AAN staan, waarin we ieder moment met iedere vezel in ons lijf leven, is het even omschakelen naar het ‘gewone’ leventje. In ons achterhoofd weten we écht wel wat een geweldig leven we hebben, vol met geliefden om ons heen, in goede gezondheid, met een uitdagende en interessante baan, met een fantastisch sociaal leven, met volop vakanties in het vooruitzicht, met een prachtig huis en andere materiële zaken.. maar toch…

Zondagochtend werden we wakker in het prachtige Praag! Nog nagenietend van de overwinning van de vorige avond. We kijken elkaar aan en beseffen… WE DID IT! WE WON! Toch wel een beetje trots op onszelf en vooral ook op elkaar. Teamwork van het hoogste niveau! Ilse, we zijn een topteam, ik heb van iedere minuut genoten!!! Daarnaast hebben natuurlijk ook een nog veel groter team waar we jaar-op-jaar op kunnen terugvallen… onze fantastische back office! Samen hebben we hebben echt gewonnen!

Na deze overwinning begint ook het inpakken, terug naar huis. Ons gezin weer in de armen sluiten na 13 lange dagen (11 dagen rally en 2 reisdagen naar start en vanaf finish). Ondanks dat we tijdens de rally worden geleefd, hebben we manlief, kids, ouders, broers, zussen, … gemist!

Zondagochtend volgt er in Praag nog een laatste aantreden, onder de ‘Sieger’ boog door en laatste interview met Horst. En dan vertrekken we rond 10 uur naar huis. Ilse trapt de dag af, zoals gewoonlijk… Esther begint aan het laatste blog… Na twee uurtjes schieten we al op, nog 100 km naar Frankfurt…. We gaan samen nog een laatste keer lunchen en daarna wisselen. Einde rallymodus, start Rabobank modus. De werklaptop gaat aan en Ilse start met het voorlezen van de MT vergaderstukken. Cruisend door Duitsland met 150-160 kilometer per uur vliegen we de vergaderstukken door. Op dat punt zijn we snel geland… Wet- en regelgevingsvraagstukken, inrichtingsvraagstukken, boekhoudkundige issues, … we zien ze allemaal voorbij komen.

Na 13 dagen bijna alleen maar zon, zit het weer vandaag even niet mee… Van motregen rijden we midden Duitsland de stortbuien in… ruitenwissers kunnen maar net bijhouden… Ondertussen zijn er ook een aantal snelwegen ‘gesperrt’ waardoor we een alternatieve route moeten zoeken. Qua timing komen we lastig uit… rond etenstijd in Eindhoven. We checken even met het thuisfront en besluiten naar Wijchen te rijden, daar gelijk de auto uit te pakken. Rond 21 uur word ik door manlief en kids opgehaald! Heerlijk om elkaar weer in de armen te sluiten! Ilse gaat nog snel Skip halen en daarna gaat al snel het licht uit. Thuis in België wordt de ‘rally rommel’ even in de gang geparkeerd en duik ook ik mijn bed in.

Maandagochtend 6 uur gaat de wekker… VROEG!!!! Laptop, handtas, Rabobank pas… check.. onderweg naar Eindhoven…Nooit file, maar juist deze ochtend start ik in de file… Maar ach… ik zit in de mijn ‘natural habitat’.. in de auto dus 😊. Op kantoor aangekomen komen we de ene na de andere enthousiaste collega tegen! Zo leuk om zoveel enthousiaste reacties te krijgen op ons avontuur!!!  We raken niet uitgepraat over onze rally, maar ‘duty calls’…  van overleg naar overleg… om half vijf gaan onze kaarsjes langzaam uit. Onderweg naar huis dan maar.

Dinsdagochtend start Ilse bij Carglass… de voorruit heeft de rally overleefd, maar toch fijn om er weer een nieuwe in te hebben! Daarna heeft ze een goed gekozen thuiswerkdag 😊. Ik zit dinsdag op kantoor, maar dat valt niet mee, ik beleef de dag in een soort van slowmotion. Ben blij als de dag voorbij is…

Woensdag een dagje verlof voor Esther, die hoestend en proestend in haar bed blijft… De vermoeidheid moet er blijkbaar toch even uit. Ilse sluit aan bij de lunch, georganiseerd door het comité van de Nieuwsjaarsquiz van Rabobank Bijzonder Beheer, om alvast alle vlogs en verhalen te delen. Donderdag zijn we beiden weer op kantoor, goede en constructieve overleggen waarbij de koers voor 2019 nog duidelijker wordt neergezet! Concrete doelen, resultaat gericht maar met oog voor de mens, dus ook vitaliteit staat deze dag op het programma. Rob de Haan van Full Potential, de personal trainer van Ilse, sluit samen met ons de dag af. Een mooie presentatie waarbij alles draait om mindset en jezelf uitdagen buiten je comfort zone (ons niet onbekend 😉), gevolgd door een workout. Blijft zo belangrijk om fit in het leven te staan!

En dan is het alweer vrijdag. Voor het eerst in 2019 weer de schoolbanken in, ook dat is weer even schakelen. Hedge accounting en income taxes staan voor vandaag op het programma. Tja, dat is even wat anders dan coordinaten en luchtballonavonturen 😊. Gelukkig schijnt de zon en daarmee komen na de noordelijke ijstemperaturen gelijk de lentekriebels… Heerlijk gevoel waar we even van genieten!

Eind van de middag staat voor Ilse nog een bezoekje naar het oogcentrum op de agenda.

Last minute besluit Esther om Ilse te begeleiden, best handig aangezien Ilse niets ziet zonder haar lenzen… Conclusie van het oogcentrum zorgt voor een brede glimlach bij Ilse, ze is nog te jong voor replacement lenzen!!! Joehoe!!! Met dit goede nieuws wordt het weekend ingeluid! Vrijdagavond op de bank, beentjes omhoog, glaasje Port en even niets doen.

Het weekend staat bij Ilse in het teken van het uitbouwen van de auto en bij Esther van het opruimen van rally spullen, ze mogen weer een jaartje de garage in. De beelden van de laatste etappe komen binnen (Vlog 11)… nog één keer terugblikken op de laatste monsteretappe en onze overwinning. WE DIT IT!!!!!

En dan komt het moment van weemoed… Alles uitgebouwd, alles opgeruimd, alles schoongemaakt…  Wij kijken terug op een fantastische reis, een enorm avontuur wat dit jaar onwaarschijnlijk spannende momenten kende! Wij hebben iedere minuut genoten, van de reis, van de deelnemers, van de omgeving, van de hoogte- en dieptepunten en van jullie! Dank aan onze lieve volgers voor jullie support en reacties, zo leuk om te lezen!

Onze eerste dank gaat uit naar ons thuisfront! Die ons ieder jaar weer laten gaan, die ons de kans geven om ons hart te volgen en voluit te leven! Daarnaast onze werkgever Rabobank, die deze RaboGirls ons in alle bochten van dit avontuur ondersteunt.

Dank aan onze back office groep en dan speciaal aan Hans, Joyce, Marianne, Marcel, Gonny, Simone en eenieder die we waarschijnlijk tekort doen!

Een enorm dank je wel aan Jurgen van Hoof van M54 Beeldcreaties, onze vlogger die menig (nachtelijk) uurtje voor ons klaar stond. Zowel voor de prachtige montage van onze amateur beelden die hij keer op keer tot een professioneel eindresultaat wist te maken, als voor de nachtelijke appjes, morele support en CarPorn video! Je bent echt een topper!

Dank aan Imca van de Weem voor de prachtige foto’s bij de start van ons avontuur!

 

 

 

Dank aan Paul Langeslag die óók dit jaar weer de Audi tot echte rally auto wist om te toveren.. en ook visa versa!

 

 

 

Dank aan Rens van Mil van vMil&vMil voor de waanzinnig mooie bestickering van de Audi. We hebben menig hoofd onderweg om zien draaien!!! Deze twee ijsprinsessen kwamen goed voor de dag!

 

Dank aan Fariborz van Lescam voor het beschikbaar stellen van de dashcam zodat ook de meest spannende momenten op camera stonden!

Een enorm dank je wel aan de deelnemers van Rallye8000 editie 2019! Een fantastische groep met teamspirit, mensen die we hopelijk volgend jaar wederom treffen!

Dank aan de organisatie – Horst en Uwe – voor de routes en de, af te toe wat moeizame, hotelovernachtingen en diners. Speciale dank aan Andrea, van Praxis Essgenuss, dankzij haar heerlijke versnaperingen en drankjes bleven wij ook fit tíjdens de rally! Till en Fabian voor de goede wedstrijdbegeleiding en prachtige videobeelden en foto’s!

En last but not least… gaat onze dank uit naar de talrijke sponsoren, bedrijven, collega’s, vrienden en kennissen die met hun financiële bijdragen ervoor zorgen dat we zometeen een prachtige cheque gaan overdragen aan Het Nationaal Ouderenfonds!

VLOG 11 8 & 9 februari 2019 Monsteretappe naar Praag

VLOG 10 7 februari 2019 van Ballonvaart naar Jyväskylä

VLOG 9 6 februari 2019 Muonio

VLOG 8 Muonio avonturen 5 februari 2019

VLOG 7 van Honningsvag naar Muonio 4 februari 2019

Van Lapland in de lappenmand…. – dag 9

Van Lapland in de lappenmand… een spannende dag vandaag.. misschien zelfs een beetje te spannend voor deze twee dames… en dat gebeurt niet vaak

De dag begon vroeg. Na drie dagen Muonio pakken we de auto weer in, althans dat is de bedoeling. Het is nog steeds koud, écht koud, ’s nachts nog steeds beneden de -30 graden Celsius. Na drie dagen in deze koude vindt de skibak het welletjes en besluit niet meer open te gaan. Alle bepakking in de auto dus, gelukkig past het. We rijden bij ons knusse houten huisje aan het ijsmeer weg om te ontbijten in het restaurant van het hotel. Helaas komen we de heuvel richting het restaurant niet op… snel naar binnen rennen om een grote sterke auto te halen die ons even snel het heuveltje op kan trekken.. Veel zin om sneeuwkettingen te leggen bij -30 hebben we namelijk niet.

De sleepkabel is snel gelegd en binnen no time staan we voor het restaurant. We ontbijten en zorgen voor koffie voor onderweg. Om half acht checken we uit en rijden we richting Levi om te gaan ballonvaren. We zijn er klokslag half negen… de luchtballon wordt uitgerold en alles wordt klaargezet om te vertrekken. Esther twijfelt even of ze wel wil instappen, want er is weinig zicht, veel wolken en het sneeuwt een beetje. Maar de ballonvaarder is overtuigd en wil door de wolken heen, daarboven schijnt de zon.

Met z’n 11-en stappen we in en in sneltreinvaart gaan we omhoog. De wind pikt de ballon op en we ‘varen’ snel boven de wolken. Prachtig in het zonnetje en met behoorlijk tempo drijven we met de wind mee. De ballonvaarder besluit om wat lager te gaan vliegen om elanden en rendieren te spotten… We vliegen laag over de boomtoppen heen.. En dan…. gaat het fout… grandioos fout… we raken eerst een paar boomtoppen, maar blijven hoogte verliezen.. vliegen recht tegen een paar bomen aan. Paniek, iedereen onder in de mand en bakken sneeuw en takken vallen in de mand. Gelukkig pakt de ballon op en pakken we hoogte. We vliegen verder, maar het plezier is even weg. Koude voeten van de sneeuw in de mand en de spanning… Er blijft onrust bij de ‘bemanning’, de gasflessen zijn bevroren en vol spanning turen ze naar beneden en op hun navigaties… We krijgen geen informatie en worden zelf ook onrustig. Na een kleine twee uur gaan we landen, maar niet op een prachtig vlak meer, maar wederom tussen de bomen… Later horen we dat de landingsplek gemist is en de gasflessen leeg waren…

Maar goed… we staan op de grond… in de diepe sneeuw en het is -20 graden. Om warm te blijven worden we gevraagd om de mand te verlaten en door de sneeuw te lopen.. Niet simpel als je tot boven de knie wegzakt.. We zijn in de middle of nowhere geland, staan in de diepe sneeuw en krijgen instructies om in één bepaalde richt4ing te lopen. Esther schiet in de survival modus en zoekt locatie op google maps, informeert de anderen over de huidige locatie, stuurt beelden van de omgeving door naar de deelenerms die niet zijn meegevlogen en informeert naar de temperatuur van iedere handen en voeten… We lopen een half uur in de aangewezen richting en wachten daar tot de sneeuwscooter komt. Ruim 5 kilometer is het naar bewoonde wereld. We mogen achterop de aanhanger mee en komen als echte ijsprinsesjes aan bij de verzamelplek van de ‘achterblijvers’. De deelnemers die niet zijn meegevaren, zijn met de overgebleven auto’s achter ons aan gereden. We hebben de luxe om in bevroren toestand gelijk in een warme auto te stappen en worden door onze ‘chauffeurs van dienst’ naar het dichtsbijzijnde restaurant gebracht om op te warmen. Een fantscihe locatie trouwens, heerlijk tradiiotneel Fins, zowel de lekkernijen als de aankleding. Een plekje om te onthouden!

Een uurtje acclimatiseren en we beginnen aan onze monstertrip. Door ons survival avontuur vertrekken we later dan gepland… 800 kilometer deels door de binnenlanden van Finland, ETA 22u zonder stops. Een prachtig mooie rit is het wel! We rijden stukken binnendoor, smalle en besneeuwde wegen en zien elanden lopen. Ook hier is het wel even spannend, op de smalle weggetje komen we een grote vrachtwagen tegen die besluit om de binnenbocht te nemen…. Esther stuurt de auto deels de sneeuwhoop in en we hebben wederom twee engeltjes op onze schouders zitten vandaag… Misschien vanavond toch ook maar een casino op zoeken 😊.

Inmiddels is het 16u en gaat  zon gaat onder en we draaien de snelweg op… kilometers maken… Om een déjà vu met vorige avonden te voorkomen, besluiten we om onderweg te gaan eten. We zoeken een Italiaans restaurant net voorbij Oulu en genieten even van het heerlijke eten en een rustmomentje. Na het eten besluiten we om de skibak nog eens te proberen.. Het lukt! Het is hier nog maar -5 graden en blijkbaar heeft dat de auto deels ontdooit. De bagage snel bovenin zodat we de komende uren weer bij ons proviant kunnen.

Daarna de weg weer op… en er gelijk weer af… De auto trilt aan alle kanten.. wat is dat nou toch weer???? Iets verkeerd gedaan met de skibak???? Toch maar even stoppen. De skibak is gelukkig dicht… we hakken wat sneeuw bij één van de wielen weg en gelukkig is daarmee het probleem verholpen. Opnieuw de snelweg op en ETA wordt 24u in Jyväskylä!

 

Blog 8 Ice baby Ice – woensdag 6 februari 2019

Vannacht geen telefoontje gehad vanuit het Iglo hotel… Esther heeft het volgehouden, chapeau voor haar! De temperatuur daar? Niet de beloofde -3 graden, maar  – 15 graden om precies te zijn. En toch was het volgens Esther niet koud, enkel wat oncomfortabel door gebrek aan bewegingsruimte met 5 truien, een jas, een binnenhoes en dan in een mummy slaapzak. Twee handschoenen en een muts om het af te maken.. kortom een echte ijsprinses 😊…. Brrrr… terwijl Ilse lekker met een berenpyjama en 2 dekbedden in haar Finse huisje ligt…. ontbeert Esther dus de koude… Rond 7 uur ontwaakt ze in de iglo en net als op een camping wordt het wandelen naar het toiletgebouw… een straat over, 800 meter verder… Gelukkig is er rond 8 uur ontbijt in de warmte.

Rond 10 uur worden alle Iglo gangers met een bus weer teruggebracht naar de huisjes… en toen sloeg de koude toch wel toe… even lekker douchen en opwarmen voor Esther …. Maar diepe buiging. Ik doe het haar niet na, was blij dat ik na een half uur gisteravond de bus weer in mocht naar ons huisje (met sauna!)….

 

 

Dus vanmorgen ontbeten met de achterblijvers in het hotel… en rond 10 uur waren we weer samen… de eerste activiteit was alweer daar, het ijskarten! Precies voor ons huisje op het meer werd er ge-ijs-kart (voor zover dat een NL woord is)…. We hebben natuurlijk fanatiek meegedaan en het was gaaf! Er bleek wat minder animo (of zoals later blijkt helmen tekort), waardoor we als volleert Maxime Verstappen over het ijs vliegen. Regelmatig wordt er wel iemand van ons de sneeuw in geduwd en van de baan gereden, het blijft spectaculair…

Overigens hebben we dus nog de opdracht om voor het verlaten van Finland een foto van de buitentemperatuur in de auto, met daarbij het bord met je teamnummer erop te fotograferen. Vanmorgen vroeg is Ilse eruit gegaan en heeft -31 graden kunnen vastleggen.. we hebben de auto in dekens gepakt dus we weten niet of dat de sensor beïnvloedt of niet.  Vannacht wordt -34 voorspeld dus hopelijk maken we nog een foto met een koudere temperatuur. Ook hebben we vanmiddag de auto weer 1,5 stationair laten draaien … we zijn anders bang dat we morgen niet meer kunnen starten. De deuren gaan ook niet meer van harte open, dat gaat met redelijk geweld, de rubbers vinden deze temperaturen niet zo fijn…

Lunchtijd breekt aan, dit keer in het restaurant waar we op het park verblijven. Kip, broccoli rijst en een soort van zigeunersaus en als toetje wafels. Ze zijn in Scandinavië gek op wafels.

Gehaast na de lunch worden we in een bus gepropt… een half uur later zijn we op de husky farm, naast het ijshotel… een uitleg volgt en daarna gaan we vertrekken 

We vragen nog of er wat fout kan gaan, de guide geeft aan dat er nagenoeg nooit iemand van de husky slee afvalt… Ilse als eerste achterop (daar moet het werk gebeuren) en halverwege wisselen we… natuurlijk niet voor dat Ilse van de huskyslee is gedonderd … in een bos, in een bocht naar beneden gleed ze van de voetstang af… dat levert hier en daar flinke spierpijn op maar ze was veel meer bezorgt over Esther die met een noodgang het bos verder in schoot, recht op palen af, want huskies blijven rennen ….. gelukkig zijn de guides er snel bij en krijgen ze de slee waar Esther nog braaf op zit zonder mij weer tot stilstand…. Pffff heb ik weer.  Maar de verdere reis verloopt prima en we vinden het echt een waanzinnige ervaring. Wat gaaf om zo door het landschap heen te mogen glijden … Nog steeds overigens steenkoud. Vandaag hadden we 7(!) lagen kleding over elkaar aan … en nog koude voeten… Na de husky tocht is er tijd voor warme chocomel met slagroom en marshmallows. De bus brengt ons weer veilig terug naar het hotel… Het huisje naast ons, nummer 14, is de uitvalsbasis voor gezelligheid, currywurst, glühwein usw. Wij gaan ook even de gezelligheid opzoeken bij onze duitse vrienden …

Tussen 1730 en 1930 is het sauna tijd, douche tijd, haren wassen en föhnen tijd, powernapje tijd, blog tijd en ook inpak tijd… want we hebben de vertrektijd voor donderdagochtend ontvangen … 7.29 uur (voor jullie lezers 6.29 uur) … tassen en auto’s dus inpakken voor morgen. Om 19.30 worden we verwacht voor een 4 gangen diner in het restaurant. Heerlijke venkelsoep, salade, biefstuk en een dessert! Prima gegeten!

Na het eten lopen we terug naar het huisje, onderweg een paar gillende Japanners… WoW! Weer noorderlicht!!! Snel naar binnen om de camera te halen en met de instructies van Sandy maakt Esther en paar mooie plaatjes! Verkleumd komt ze na een uur binnen. Minus 26 graden is toch best een beetje koud 😬❄️😬. Daarna toch echt snel naar bed… morgenochtend staat vertrek gepland om half acht… we rijden naar het noorden voor de luchtballonnen!!! 🙈

 

VLOG 6 – 3 februari 2019 van Tromso naar Honningsvag